Fenne's Fentastische Feestje

Fenne's Fentastische Feestje

meestermenner

Daily newsPosted by Edwin Mon, December 26, 2016 14:58:05
Het kerststukje was natuurlijk een prettige knutseltaak die uiteindelijk beschikbaar komt voor het goede doel. Hoewel ik op het allerlaatste moment opa en pa voor mijn karretje spande bleek het noodlot me in deze behoorlijk gunstig gezind. Het kerststukjes-creabea werd namelijk een week later ingezet omdat de juf het voor de verandering eens was vergeten. Kijk; het kan ook anders uitpakken pa!
Het plannen ging me dan weliswaar niet goed af, het mennen daarentegen een stuk beter. Niet alleen spande ik opa voor mijn karretje, ik kreeg het tevens voor elkaar om pa voor me te laten werken. Ik lijk steeds meer op mams....
Mooier nog: ik kreeg het in een week tijd zelfs 2 keer voor elkaar om pa aan de gang te slingeren voor me. Niet alleen met deze vakkentaak.... neen, ook met mijn spreekbeurt wist ik op slinkse wijze de kennis van mijn verdere aan te wenden voor mijn eigen doeleinden. Zijn kennis over de 2e Wereldoorlog en mijn opa in het bijzonder.Mijn vorige spreekbeurt was weliswaar een voldoende, maar k kon het niet verkroppen dat deze niet ging zoals ik zelf zo vurig wenste. Meer dan eens ging ik daarom mopperend met de juf in conclaaf en uiteindelijk resulteerde dat in een nieuwe poging om een spreekbeurt op poten te zetten. En die... die liet ik planmatig natuurlijk op het allerlaatste moment op de rol verschijnen aan de katoenstraat. Ma mopperde, pa gromde... Maar uiteindelijk zat ik met paps samen urenlang achter de computer om een gelikte voordracht in elkaar te zetten, voorzien van de nodige wapenfeiten en curiosa om het verhaal in een mooie vorm te gieten. Het verhaal over de mobilisatie van Nederland tijdens de oorlogsdreiging en de uiteindelijke inval van de Duitsers in Nederland. Het verhaal over de aanval gegoten in het verhaal over mijn overgrootvader, de held van de meidagen 1940 tijdens de aanval van de vijand op Heumen.
Daar aan het Maas-Waalkanaal bleef mijn opa achter om korte metten te maken met honderden Duitse commando's en SS'ers die de brug bij Heumen in handen wilden krijgen. Het verhaal krijgt al snel vorm, geholpen door de verhalen van mijn pa en de onderbouwing uit het nieuw verschenen boek over die inval en aanval. De prezi die ik moet maken komt bijna helemaal van mijn hand en hierin zet ik wat zaken en feiten uiteen. Informatie over de vijand en informatie over zaken uit het verhaal. De hele spreekbeurt maak ik af met een origineel Oorlogs Herinnerings Kruis compleet met de gesp van de meidagen 1940. Die onderscheiding heeft opa Sjef gekregen als beloning al is het een bijzonder karig presentje voor zijn heldenmoed. Ik laat het origineel van hand tot hand gaan en toon ook de beide boeken over mijn overgrootvaders krijgsverrichtingen. Het OHK, dat heb ik uiteindelijk gekregen....

De inzet van mijn pa wordt beloond met een "GOED", en daarmee ben ik de tweede die deze hoogste beoordeling ten deel valt dit jaar. BAM!




  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post862

takkenwerk

Daily newsPosted by Edwin Mon, December 26, 2016 14:34:12
Plannen is niet mijn sterkste kant, verre van zelfs.
Meer dan eens vergeet ik deadlines of vergeet ik... ehm... alles eigenlijk.
Ook deze decembermaand was het weer raak hoor. Als volleerd menner span ik weer mijn omgeving voor het karretje van de vergetingsgezinden.
"Pap, kun jij opa bellen en vragen of hij misschien nog kersttakken heeft voor me?"
Papa kijkt verontwaardigd mijn kant uit als ik verduidelijk dat ik vergeten ben dat ik op maandag kersttakken en ander grut en gerei bij me moet hebben omdat we dan kerststukjes gaan maken met de klas. "Dat is overmorgen, bel zelf opa maar op!" roept pa bars in mijn richting. Ik kijk verveeld op vanachter zijn iPad en roep dat ik straks wel even zal bellen. "Het is al 8 uur Fenne, je moet nu bellen!"...
Als ik me eindelijk heb losgeweekt van het beeldscherm dat tegen mijn hoofd geplakt zit, is er alweer 3 kwartier verstreken en sommeert pa me gelijk te bellen. Ik zucht....
Als opa opneemt vertel ik hem wat ik nodig heb voor school en natuurlijk helpt opa me mee. "Papa komt het straks wel even halen", lach ik en ik neem afscheid.
"Wel verdorie!" klink het vanuit de keuken. "Je gaat het zelf mee halen...", voegt pa er wat boos aan toe. "Okay.... maar je had ook wel kunnen vertellen dat je al gebeld had", voeg ik eraan toe "Dan had ik niet zo voor paal gestaan pap...."
Oh jee... pa is boos!Maar onder de streep slaagde mijn missie natuurlijk wel. Als gediplomeerd luiaard kreeg ik het voor mekaar om pa toch te laten bellen en vervolgens zitten we enige tijd later in de auto om de benodigde groene takkentroep te confiskeren voor mijn kerststukjes.
Wat ik niet verwacht had was dat opa en Tina een snoeischaar hadden klaargelegd zodat ik zelf met opa op pad mocht. Dat was natuurlijk niet de bedoeling al voegt het een extra dimensie toe aan de opa-Fenne eenheid die wij zijn. Als groentjoepers duiken we onder bescherming van het schemerduister de bossen in voor een strooptochtje en takkenhunt. Een uurtje later kom ik verkleumd weer binnen met een grote tas vol dennentakken, hulst, en andere groene kleverige shit vol hars. De dennengeur vult mijn neusgaten en ik kan niet wachten om de hele mieterse bende in mijn klaslokaal om te kieperen om er iets moois van te maken.

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post861

Lidl madness

Daily newsPosted by Edwin Mon, December 26, 2016 13:29:41
Het is de knokkel in mijn hoofd, de typische trekjes van van Hoof. Die momenten die uitblinken in debiliteit en zorgen voor hilariteit. Ik blink erin uit.... zoals ik ook uitblink in het trekken van bekken.Het kan overal en altijd gebeuren. De onvoorspelbaarheid en de onverschilligheid van ons als van Hoofjes. Pa heeft dat, opa lijdt eraan... en ook ik ben een toonbeeld van diezelfde afwijking. Het gebeurde hier in de Lidl. De overburen waar we zo nu en dan binnen schieten als we boodschappen moeten halen, of... als we simpelweg iets vergeten zijn zoals vandaag. Dan doet een hippe brommerhelm wonderen en krijg ik de kolder in de kop.

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post860

hoogtepuntjes

Daily newsPosted by Edwin Mon, December 26, 2016 13:25:52
Het zijn de hoogtepunten van de week. Kleine gezellige uitjes met mams of paps... onaangekondigd of goed gepland. Either way zijn het de gezellige krenten in de pap.
Een woensdagmiddag samen het dorp in en even uitpuffen met een lekkere kop erwtensoep en een saucijzenbroodje. Lekker keuvelen en genieten bij de Hema.Gewoon: omdat het kan!

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post859

Scorpions sting

Daily newsPosted by Edwin Mon, December 26, 2016 13:21:52
Het is de vijftigjarige jubileum tour die de band naar alle uithoeken van de wereld voerde, voor de zoveelste keer in hun carrière. En ik, ik sta er met mijn neus bovenop.
We worden weer ontvangen door de persdame van Semmel die nu een stuk meer rust heeft dan in de catacomben het geval was. De stress is weg en maakt plaats voor de routine bij dergelijke evenementen. Fotografen worden opgevangen en krijgen uitleg over de regels. Het voorprogramma Beyond The Black mag helemaal worden gefotografeerd, The Scorpions slechts 3 nummers. Het is voor pa gesneden koek.
Voor aanvang van de support act worden we meegevoerd door de mensenmassa heen. Helemaal vooraan zijn meerdere security-checks die de meute van de graben scheiden. Als een volleerd bluffer wandel ik mee met de groep en steek ik bij de controleposten mijn lanyard met backstagepasjes triomfantelijk de lucht in. Gefronste blikken vallen me ten deel, maar telkens weer klinkt er een mals-Duits "danke" ten teken dat ik weer een horde heb genomen. Zo sta ik dan plots oog in oog met het enorme podium en sta ik even later tegen de voeten te loeren van de gitarist van de band. Ik sta er met mijn snufferd bovenop en sla het allemaal gade terwijl pa zijne laatjes schiet. Ik heb vooral oog voor de blonde gitarist van Beyond The Black, een echte hunk!Na het voorprogramma worden we afgemarcheerd en herhaalt dezelfde routine zich nogmaals. Deze keer sta ik naast de persdame en kijk ik het concert van de headliner vanaf de zijkant. Het enorme podium is nu volledig ontdaan van doeken en de gigantische lesschermen zorgen voor prachtige visuele effecten. De schermen voorzien het concert van een extra dimensie met filmpjes en beelden van de show zelf. Het is indrukwekkend en de bijna 20.000 bezoekers achter mijn hakken gaan uit hun bol. Het is één groot feest en na 3 nummers sluit pa zich weer bij me aan. Het was heerlijk....Ik neem afscheid van Daniela, de persdame van Semmel. Een dikke knuffel is haar verdiende loon en licht bedremmeld neemt ze die in ontvangst.
Ik kan niet meer stuk bij deze tante... wedden. Want wie weet: heb ik haar in de toekomst nog weleens nodig bij een volgend concert.
We verlaten de arena en wandelen nog even rond op de promenade van het gigantische gebouw. Even een blik werpen in de zaal en dan gaan we huiswaarts. Voordat we thuis zullen arriveren is het immers alweer middernacht, en morgen... is het een normale schooldag.

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post858

Mikkey Dee

Daily newsPosted by Edwin Mon, December 26, 2016 13:05:20
Na een kus en knuffel draaien pa en ik de snelweg op om koers te zetten naar Köln voor het concert van The Scorpions. De ouwe garde van rockers maakte op youtube diepe indruk op me. Niet alleen was het lekker was het lekker stevig, ook de show was indrukwekkend. Het hele podium leek wel één groot beeldscherm te zijn waarin de kleine bejaarde Duitsers op en neer iepen met hun instrumenten.
Wat kan een ritje van 75 minuten lang duren. Zeker wanneer je uitkijkt naar het evenement en als je daarnaast ook nog eens haast hebt. Haast omdat we voorafgaand aan het concert een interview hebben met hun drummer Mikkey Dee.
Er lijkt maar geen schot te zitten in onze rit. Stau, stau und nochmahl stau. Van file naar file, met als apotheose de dichtgeslibde Domstad zelf. Köln is een mierenhoop van mensen en zeker rond het tijdstip dat wij arriveren en het gros huiswaarts wil. In de spits sluiten we dan ook aan om de Zoobrücke over te kunnen steken, die ons naar de andere kant van de Rhein zal voeren. Daar, in de Lanxess Arena moeten we namelijk zijn, en dat blijkt een hele opgave.
We arriveren op tijd, al is het nipt. Auto parkeren en als een dolle naar de ingang.... maar welke?De ingang die pa heeft doorgekregen is onbekend en we worden vervolgens minutenlang van het kästchen nach den mauer geschickt in en rond de enorme arena. Uiteindelijk neemt een hoher pfief van de organisatie ons mee en worden we bij een VIP ingang ontvangen, al mogen we niet naar binnen. Zelfs de organisator die alles heeft geregeld krijgt de onvermurwbare beveiliger niet zover om me te werken. "Rein, das sind nicht die richtingen ausweise und pässe", bromt hij onverbiddelijk. De Semmel-medewerkster rest niets anders dan de hoogste baas te gaan halen die er direct korte metten mee maakt. Even later staan we bij de artiesteningang te wachten.... want ook de band bleek dus vast te hebben gestaan in de enorme files die de stad dagelijks teisteren. Als Kleus en Rudolf eindelijk arriveren groeten beide rockhelden me vriendelijk en kijk ik verbaasd naar paps die ze lijken te kennen. "Waren ze dat?", vraag ik vol verbazing. Pa bevestigd en lacht... "wat'n een kabouters", lach ik. Ik verwachtte namelijk rocksterren... groot en onbenaderbaar! Helden die de hele wereld hebben bereisd. Enorme helden.... maar het blijken normale mensen te zijn. Verwondert loop ik mee met de persagent die ons is toegewezen.
In de hectische backstage area wachten we nog een hele poos wanneer we plots gewenkt worden door de manager. Mikkey is gearriveerd en klaar om ons te ontvangen. En Mikkey, dat blijkt een hele toffe peer te zijn. Één van de allerbeste drummer die de hardrock herbergt en misschien ook wel een van de gezelligste. Omdat het allemaal zo hectisch en turbulent is in de kleedkamer, neemt de drummer wat extra tijd voor ons. "5 minutes only... don't make me laugh... I'll be the one to decide", lacht hij ons toe. Pa stelt zijn vragen en Dee beantwoord ze allemaal op zijn gemak. Ondertussen wordt hij in de armen gevlogen door de oerlelijke zus van gitarist Rudolf Schenker, en krijgt hij een heel pak foto's op zijn bord die hij en passant nog eventjes moet signeren voor het management. Hij lacht. Zijn oog valt op de fotopas van zijn voormalige band Motörhead aan mijn lanyard. Hij glundert en vertelt over zijn bandmakker Lemmy, de rockicoon die hem vorig jaar is ontvallen. Het interview krijgt wat extra lengte en hij verteld over de verschillen en inspiratie. Dan worden we gewenkt ten teken dat de tijd er nu echt op zit voor ons."Picture?" vraagt hij me als hij me naar zich toetrekt en me omhelst. Natuurlijk... "...and a drumstick", stamel ik een beetje schuchter. "Well off course little lady" lacht hij me toe als hij de stok van een handtekening voorziet. Ik schiet ook nog snel een foto van pa samen met Mikkey en nemen we even later afscheid van Dee. We worden door de tunnels onder de arena geleid en halen de pasjes op die we nog nodig hebben voor de show. Mijn dag kan nu al niet meer stuk....

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post857

te geckmann

Daily newsPosted by Edwin Mon, December 26, 2016 12:40:41
Ik keek al een poos uit naar deze dag.
Vanaf het moment dat ik de beelden zag van het live concert van de Duitse rockers The Scorpions, stond het vast: dat wil ik zien!
Vandaag is het dan eindelijk zover, en omdat pa en route werkt brengt mams me naar Transport West in Venlo. Bij Bleckmann stap ik uiteindelijk over in zijn cliosine, maar niet vooraleer we kennis hebben gemaakt met de collegae en papa's werkplek.
Een rondleiding door pa's natuurlijke habitat volgt en ik kijk mijn ogen uit. Het is natuurlijk een stuk kleiner dan de mega-loodsen waar hij voorheen zijn kunstje flikte, maar het is nog altijd immens groot. Onderweg worden ma en ik voorgesteld aan een hele leger collega's die overal vandaan komen om ons te ontmoeten. Meer dan eens wordt pa staande gehouden om vragen te beantwoorden, en ik moet bekennen: pa lijkt alles te weten hier....Het hoogtepunt neem ik heel letterlijk vandaag, want ik ga met een OPT (man-up) helemaal omhoog tot de bovenste lagen van de stelling. Liefst 9 meter hoog hang ik in de machine die op hoge snelheid door de rijen op en neer schiet. Links en rechts van mij zoeft de stelling aan me voorbij. Pa en ma zien er iettiepieterig klein uit van hierboven... Het is alsof ik in een attractie zit in een pretpark... geweldig!
Op weg naar buiten schudden we nog een paar handen en neem ik afscheid van het bedrijf.... en uiteindelijk van mams....

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post856

Zondag in het Zuiden

Daily newsPosted by Edwin Wed, November 09, 2016 16:39:44
Een avondje logeren bij opa ging vooraf aan weer een hoogtepunt in mijn agenda. Een avondje heerlijk kneuteren met opa en Tina en lekker uitluieren voordat pa me oppikt en meeneemt naar mijn thuis.Als we arriveren schiet er al een berichtje op pa's telefoon binnen waarmee Wim aangeeft dat ze onderweg zijn. Met Barbara, Wim en Marith en Mirthe gaan we namelijk naar America toe!Daar, middenin de Peel, ligt America.... de thuishaven van Rowwen Heze. En die laatste, daarvan gaan we het slotconcert van 2016 beleven. Het slotconcert dat als hoogtepunt geldt voor menig overal-dragende agrariër en hun kroost. Het Slotconcert dat het laatste evenement is in de agenda van Jack Poels en zijn mannen en waarmee weer een prachtige jaargang wordt bijgeschreven in de uitpuilende hoogtepuntenpagina's van de Limburgse bijbel der Tex-Mex. Het slotconcert ook waar 3 dagenlang duizenden fans samendrommen om met de band te feesten en waar het bier rijkelijk blijft vloeien.
Ook dit jaar was het 2 dagenlang stijf uitverkocht en drommen op vrijdag en zaterdag de duizenden fans samen om in de gigantische tent het Slotconcert te beleven. Gewapend met een dikke portemonnee, honger en dorst wordt er feest gevierd. De verboden verrékesstiften worden binnengesmokkeld en zullen vele slachtoffers maken onder de vele dronken boerkes en boerinnekes. Het is bijna traditie zoals ook het slotconcert traditie is geworden. Wij parkeren onze auto's op het weiland dat als parkeerplaats dient voor het immense dorp aan tenten dat hier uit de grond is gestampt voor het evenement. De aankleding is feestelijk zoals ook de stemming direct feestelijk is bij de entree, waar pa en ma worden opgewacht door pa's collega Gert. Gert zit in de organisatie van het evenement en zorgde voor kaarten waardoor wij het feest kunnen meevieren. De ontvangst is allerhartelijkst en de verhalen over de voorbije 2 uitverkochte dagen met liefst 16.000 bezoekers zijn om in te lijsten. Er wordt gelachen zoals er de hele dag gelachen zal worden. Pa en Wim hebben de term "Zondag in het Zuiden" verbasterd tot "Zondag in't Zuipen" en dragen hun steentje bij aan de bierconsumptie in het Limburgse land. Hier in 'ons' America is er geen sprake van een 'prohibition' of drooglegging, hier staat de tapkraan onafgebroken open. Pa en Wim gieten de Hertogjes van Jan in hoog tempo weg en klokken rondetijden waarop Sven Kramer jaloers zou zijn. Ma en Babs doen het rustiger aan terwijl ik samen met Marith vooral bezig ben om Mirthe van me af te schudden. Gedrieën zijn we lange tijd gezellig op stap, maar dat kan niet goed blijven gaan, zoals de traditie inmiddels voorschrijft. Tranen rollen en kondigen een afscheid aan waarna ik met mijn vriendin de tent samen verder onveilig maken. Dat doen we tussen de vele kraampjes, maar dat doen we ook voor het podium waar de huisband de zaak opzweept. De huisband die de klassiekers op het publiek afvuurt met muziek die naadloos aansluit bij pa's CD collectie en in den beginne vooral veel boerse gezelligheid veroorzaakte in het Zeilbergsej Apollo tijdens diens hoogtijdagen. Kortom, de sfeer zit er goed in als eindelijk Maan ten tonele verschijnt en het stokje overneemt. De TVOH winnares zweept mijn leeftijdgenoten flink op en zorgt voor een heerlijke dancebeats in de gigantische tent. Hoogtepunt is natuurlijk haar hit "Perfect World" die ze opnam met Hardwell, maar ook de soulclassics zijn niet te versmaden. Heupwiegend werk ik me druk keuvelend door haar optreden en ik vermaak me opperbest.Nog beter vermaken we ons als Ali B en zijn rapclan de bühne betreden voor een prettig optreden. Wij "Rampeneren" voor het podium in de moshpit. Yes R en Brownie zijn ook van de partij en voor een fan zal dit het hoogtepunt van de dag gaan vormen wanneer hij met de 3 rappers op het podium mag paraderen. Onze cola vloeit rijkelijk bij ons zoals het bier overvloedig blijft vloeien bij 23R, het vak waar de neefjes zich verboerderen. Daar sluit ook Gert weer aan om nog meer bier aan te voeren waardoor de mannen er ventjes flink tegenaan moeten. Het wordt met het uur gezelliger en het is duidelijk dat de organisatie een topjaar heeft, zoals ook Gert benadrukt. "Alles voor de verenigingen" sust ze de opmerking van pa dat ze schatrijk moet zijn inmiddels. Er wordt gelachen.... veel en hard.
Dan gaat de verlichting uit en is het tijd voor het hoogtepunt: het slotconcert 2016!
Rowwen Heze betreedt het podium aangemoedigd door een heel leger huppelende en dansende cheerleaders. De hits knallen voorbij in hoog tempo en de sfeer stijft met de minuut. Alle klassiekers dampen voorbij en Jack en zijn mannen zorgen voor een onbekend feest op de bühne en in de tent. De fikse scheut Tex Mex en Zydeco waarmee hun Limburgse krakers zijn doorspekt zetten de tent op zijn kop. Zeker wanneer "Bestel Mar" door de speakers schalt is het hek van de dam en ontploft de tent door de springende mensenmassa. Het is het sluitstuk van het Slot.... de apotheose van de familiedag van dit Slotconcert 2016!
Dit krijgt voor ons zeker een vervolg de komende jaren en Wim en pa reppen zelfs over het huren van een bungalow bij de overburen van Centerparcs. Of het zover komt, durf ik niet te stellen, maar zeker is dat dit voor mij een natuurlijke habitat is waarin ik sinds onze verhuizing naar Deurne bijzonder goed tot mijn recht kom. Ik pas hier perfect en met een varkensstift meer of minder heb ik dan ook geen moeite....



  • Comments(1)//www.middellaan.nl/#post855

nazomeren

Daily newsPosted by Edwin Wed, November 09, 2016 14:33:39
Plots glimt ons land en lacht de zon zich door het herfstachtige wolkendek.
De wolken laten zich verschrikt uiteen drijven door de kracht van de warmte om uiteindelijk op te lossen hoog in de lucht boven onze hoofden. De sporadische wolkenpluimpjes maken plaats voor een strakblauwe Hemel, opgezweept door de kracht van een prettig najaarszonnetje.
Onder die blauwe lucht rijden we door ons prachtige Peellandschap. Een landschap gevormd door hoogveen en heide dat ons omringt aan alle kanten. Een uitgestrekte schoonheid die de grenzen tussen Brabant en Limburg doet oplossen in een uitgestrekte eenheid van schoonheid. De ondoordringbare leemlagen beletten het hemelwater beletten om de grond in te trekken en zorgen voor schier eindeloze sloten welke de vele vennen en plassen en het gebied verbinden. Kleine beekjes meanderen tussen de vlakke veengebieden.... De berkenbomen torenen verloren uit boven het nu zompige land waar de uitgebloeide heide zich in gereedheid brengt om te overwinteren. Het okergele wiegende helmgras en de soorten snavelbies die er voorzichtig heen en weer wiegen completeren een prachtig plaatje. De deining van het gras die in de zon glanzend geel oplicht en door de wiegende deining zorgt voor een zachte gouden waas over het prachtige land.
Om ons heen leeft de Peel op zoals ook de kleuren van het herfstpallet tot leven komen in het kwistig gestrooide zonlicht. De natuur is adembenemend mooi.... de zon doet een extra duit in het zakje.
Wij trekken via de Natuurpoort en de Deurnese Peel in de richting van de oorverdovend mooie Peeldorpjes Helenaveen en Griendtsveen. In die laatste leggen we aan, pal naast het Griendtsveen Kanaal. We steken de oude smalle ophaalbrug over en slenteren over het met grote bomen omzoomde pad langs de vaart. Boven onze hoofden de herfsttooi met kleurrijk loof. Het gouden geel dat scherp afsteekt tegen het bloedrood terwijl de achtergrond gevormd word door het levende groen en de vele tinten bruin van de vergankelijkheid. Om ons heen vallen sporadisch wat bladeren die zich op de wind laten meevoeren naar de aarde. Zo nu en dan doorboort de hard werkende zon de bladertooi om het bladerdek boven ons in lichterlaaie te zetten. Enkele zonnestralen doorboren het kleurrijke loof en de stralen zoeken de aarde: Alsof een hand vol licht door het gebladerte reikt en mijn gezicht aait met warmte streelt de herfstzon mijn wangen.
Bij de T-splitsing met de Helenavaart houden we halt. In alle richtingen strekt de schoonheid zich hier uit. Het rimpelloze wateroppervlak weerkaatst het Hemels blauw en dat als een schilderpallet contrasteert met de kleurrijke herfsttooi van de grote bomen ernaast. Het is een prachtig plaatje dat pa weet te vangen.
Het vormt de achtergrond voor mijn herfstfoto's waarin ik net zo zonnig straal als de omgeving. Terwijl de zonnestralen mijn gelaat aaien en de streek onderdompelen in een surrealistisch pallet van herfstkleuren, richt ik me op de ratelende camera van pa.
De uitkomst is al even magisch als het beeld waarin ik wandel....



  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post854

leergeld

Daily newsPosted by Edwin Sun, October 16, 2016 15:20:32
Na een aantal natuurgebieden te hebben verkend mag ik kiezen waar we naartoe gaan. Dat is niet zo moeilijk, want we reden eerder op de dag voorbij aan het oorlogskerkhof in Ysselsteyn. Het kerkhof waar meer dan 30 duizend Duitse militairen hun laatste rustplaats vonden na de waanzin van een oorlog waarvan wij tot op heden niets geleerd hebben. De duurbetaalde vrijheid wordt nog altijd niet gewaardeerd.
Bij de entree zien we auto's en een touringcar met Duitse kentekens, alsmede een aantal Nederlandse wagens. De Duitse 'toeristen' trekken van kriegsfriedhof nach kriegsfriedhof verteld de buschauffeur. Er zitten nabestaanden in van veel Duitse militairen die zijn gesneuveld in de waanzin van de tweede wereldoorlog. 32.000 egaal grijze kruizen zonder opschmuck staan in de herfstzon in stilte. Meer dan 32.000 jonge levens die werden vernietigd door de hang naar macht van een ander. Met elk leven dat hierdoor verloren ging, verloor een veelvoud aan familie en vrienden een geliefde. 64.000 ouders en 128.000 grootouders verloren een (klein)kind aan de idiotie van de oorlog. Ik ben stil en blijf stil.... Dit is een plek waar ik vaker kom en een plaats waar ik eventjes stilsta bij de lessen die ik aldoor leer uit het leven van mijn ouders en hun grootouders. De lessen over vroeger, de lessen over het heden... de lessen waaruit de politiek nog steeds geen lering heeft getrokken.
"Een Deutscher Soldat" zwijgt een asgrijs kruis en zucht verdrietig.

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post853
« PreviousNext »