Fenne's Fentastische Feestje

Fenne's Fentastische Feestje

grasgraaier

Daily newsPosted by Edwin Sun, October 16, 2016 15:10:46
Het hoge helmgras draagt zaad, en op dat zaad zijn een flink aantal vogeltjes verzot. Het is dus zaak om de vogeltjes te voorzien van dat lekkers en daardoor ben ik druk met opa in de weer. We knippen de lange sprieten en ik sorteer de lange scheuten. De bruine van vorige jaargangen laten we achter, de kakelverse groene scheuten nemen we mee. Het geheel bundelen we samen met Tina, en dan gaat het de auto in.En voor eenieder die het nog niet weet: Tina en ik zijn dikke maatjes. Samen ondernemen we heel wat en we begrijpen elkaar dan ook als gee ander. En samenwerken... dat kunnen we als de beste. Vooral Tina... (ik ietsje minder...)

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post852

van Hoof's boomsloperij

Daily newsPosted by Edwin Sun, October 16, 2016 15:07:20
Liefst 3 stukken prachtige natuur doen we aan deze middag. Limburg en Brabant, liefst de grens van de twee provincies.... we zijn er.
Door het natuurlijke bosbeheer van de laatste paar decennia is een groot deel van de bossen inmiddels vervallen tot drassig gebied, moeras en veen, en wordt het omringd door kreupelhout. In dit kreupelhout is het voor regen heerlijk toeven, getuige de vele paden die door het bos lopen. Veel stammen van jonge aanwas vertonen sporen van reebokken die er hun horens ontdeden van de vacht, en die er hun gespoten achterlieten tijdens de paartijd. Ik spot een hoefafdruk van een jong ree en opa verteld, zoals het hoort. Een lesje over de natuur en over de reebok in het bijzonder. Over hun gedrag en gedragingen, over het hun schuilplaatsen en drinkplaatsen. Tussen pa en opa schieten gniffelend blikken op en neer bij het reepad.
"Vroeger..." verzucht opa.De overblijfselen van vroeger staan nog altijd overeind, althans; in het bos. Veel kreupelhout ligt te vermolmen en vergaat in stilte, overwoekerd door mossen en paddestoelen. Elfenbankjes spot ik veel. Grote.... prachtige elfenbanken die hun sporen in de herfst laten gaan. De zaadsprong is zichtbaar. Ook de vele potzwammen zijn bijna zover en meer dan eens stuift er eentje onder mijn schoenzolen wanneer ik erop trap. Het is de natuur op zijn mooist... nog net niet in haar volle herfsttooi.
Omdat het natuurlijk bosbeheer een proces is van vele jaren, zal ik er op de van Hoofjes-manier een steentje aan bijdragen. Een aantal van die half-vergane stronken delft vandaag krakend en grommend het onderspit en zal kreunend ter aarde storten. De ene valt door een krachtig duwtje, de ander krijgt wat hulp van mijn been waarmee ik de boom zijn waterloo laat vinden. Ik sloop er een aantal, maar dan is het genoeg... we gaan verder.

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post851

markante mikkers

Daily newsPosted by Edwin Sun, October 16, 2016 14:30:12
Niet alleen is de uitleg over alles om ons heen weer uitgebreid, we zijn tevens met een ander doel in het bos belandt. Vanmiddag gaan we de katapulten testen die we onlangs aanschaften. Samen met opa ga ik erop los klappen en zal het elastiek veelvuldig eikels afvuren. De uitleg is kort en bondig. De munitie hebben we inmiddels verzamelt en samen kunnen we alvast wat kogels gaan afvuren om op te warmen. De eikel in het lapje tussen de vingers en de elastiek op spanning brengen.... Met toegeknepen oog richten, vasthouden en adem inhouden.... doel in zicht: VUUR!
Met een klap spat de elastiek tegen het wig van de katapult en wordt de eikel gelanceerd. Dat gaat in het begin nog wat onwennig, maar gaande de middag schiet ik als een volleerd katapulteerder de eikels door de lucht. Waar ze in den beginne nog richtingloos de katapult verlieten, daar schiet ik inmiddels de eikels tegen de bedoelde boom omhoog, waar ze met geweld uiteen spatten op de robuuste bast. Ook in het loof boven onze hoofden spatten de bladderen uiteen als ik een eikel hemelwaarts lanceer. Het is er eentje die we in de verte weer horen dalen waar het ritselende geluid van de bladeren blijk geeft van een inslag. Opa en ik vuren de ene na de andere eikel de wijde wereld in en we schieten op alles dat beweegt. Rex is inmiddels als een wilde achter de eikels aan gestoven, maar keert zonder prooi weer terug.Ook bij het ven schieten we om te kijken wie het verst kan geraken. Opa raakt het eilandje in het midden en ik mis op een haar na. Het ligt dicht bijeen. De projectielen stuiteren zelfs over het water heen zoals ik dat in Frankrijk ook met pa deed met steentjes. Nu gaat het echter een stuk harder, en met ietsje meer geweld.
Met geweld sneuvelt ook de eerste katapult. Deze Chinees kon de spanning dus niet aan en met een fikse tik breekt het wig in mijn handen. Eventjes auw... maar rap weer verder gaan met de lancering van eikels. Opa geeft maar wat graag zijn wapen uit handen.

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post850

opa natuurlijk!

Daily newsPosted by Edwin Sun, October 16, 2016 14:14:10
Het is feest als op mijn pyjamazondag de telefoon gaat....
Aan de andere kant van de lijn Opa, die me vraagt of ik met hem mee wil gaan de bossen in. NATUURLIJK WIL IK MEE!
2 uurtjes later zit ik klaar en stopt Tina met opa voor de deur. Pa gaat ook mee om eens wat foto's te schieten van de interactie tussen mij en mijn natuurheld.
Ik draag mijn opa namelijk op handen. Niet alleen weet hij alles over het leven, hij weet ook ALLES over de natuur en over het leven in de natuur. Wijze lessen die ik volg en met ingehouden adem luister ik naar al die uitleg. Er kan geen scouting of leraar tegenop. Waarom een boom is kaalgeschurkt en het zand ervoor is omgewoeld, de afdruk van een reëenhoef in het zand, een pad dat reëen dagelijks lopen om te gaan drinken... De afdruk van een hazenpoot in vergelijking met een konijnenpoot, de vele vogels en hun kleuren (en namen). Ook de allerkleinste zaken doen hier in het wild terzake. Van de parende waterjuffers en de schaatsenrijders, tot aan de wuivende sprieten gras en de kleine insecten aan toe, alles in de natuur is met elkaar verbonden. Het is survival op zijn Brabants door iemand die als gids de bossen kent als zijn broekzak.

Maar dat niet alleen:
Opa Gerrit is de enige opa die ik nog heb, en dan ben ik maar wat blij dat ik vaak met hem mee mag en nog altijd met hem mee kan. Zijn terrein, wij met zijn tweetjes. Dat is toch iets dat geen enkel kleinkind wil missen?

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post849

trogjespost

Daily newsPosted by Edwin Sat, October 15, 2016 13:06:09
Het is het zoveelste weekend dat paps moet opdraven op zijn werk. De zoveelste keer dat ik hem niet op mijn vrije dagen voor mezelf heb, na een week lang aanschuiven aan tafel waar ik het diner genoot met enkel ma. Pa maakt veel uurtjes en ik zie hem nog nauwelijks. Om hem toch te bereiken heb ik een manier van communiceren gevonden die wellicht ook op zijn werkplek nog voor een lach zal zorgen.... ik plak namelijk berichtjes op zijn voederbak, of stop er iets lekkers in voor tijdens zijn etenspauze.

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post848

onmeugelijk gebeugel

Daily newsPosted by Edwin Sat, October 15, 2016 12:59:36
Ik ben dus hippe drager van een beugel, de modegril onder tieners.
Dat het ding wat knellend zijn pijnlijke werk doet, neem ik voor lief. Wat ik niet voor lief neem is het feit dat het onding telkens weer aan de binnenkant van mijn lippen zit vastgekliefd. Dat is niet alleen pijnlijk, het is ook bizar vervelend. Doffe ellende.
Maar het kan dus nog erger...
De plaatjes zitten solide op mijn ivoor verlijmd, de draad trekt en wringt zichzelf in allerlei bochten om zich te bevrijden uit de beklemmende greep van diezelfde plaatjes. Zo kan het gebeuren dat de draad knapt op een moment dat de orthodontist onbereikbaar weekend viert op de vrijdag!
Dus zit ik met zo'n priemende draad die los is geschoten en zich een weg baant in het tere vlees van mijn lippen. Huis tuin en keuken orthodontist J.H.A. van Hoof-Keunen is op zo'n moment niet de beroerdste en knipt het geheel los. Als jjarenlang draagster van een plaatjesbeugel en beugel BH, heeft ze een bak aan beugelervaring opgebouwd. Als ervaringsdeskundige is de kniptang onmisbaar en zelfs een tweede keer komt het gereedschap van pas, wanneer ook de andere kant het begeeft.
We hebben gelukkig garantie en na een kort bezoek aan de praktijk is het euvel herstelt.

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post847

het Talocan tientje

Daily newsPosted by Edwin Sat, October 15, 2016 12:50:17
Ik zie de attractie en kijk met ingehouden adem toe hoe deze gigantische centrifuge de mensen op en neer slingert en over de kop heen gooit. Vuur spuit omhoog en ook stralen met water komen bij de passagiers voorbij wanneer Mexicaanse spreuken onheilspellend worden uitgesproken en de muziek de sfeer verder doet aanzwellen.
Het is de eerste keer dat ik een rit liever niet maak en ik ben dan ook vastbesloten deze aan me voorbij te laten gaan. Ik voel pa's hand aan me trekken en kijk omhoog. Doodgemoedereerd kijkt de oude man me aan en vraagt me om mee te gaan. Nou, daarover hoef ik niet na te denken: GEEN DENKEN AAN!
Ik sla mijn armen over elkaar en sla zijn aanbod vastbesloten af. Ik gooi het op een bluspoging van paps, maar al snel blijkt dat hij het meent. Hij wil echt in die enorme sapcentrifuge. "Ga maar alleen" pareer ik zijn aanbod nogmaals. Ik ga niet!
Toch geeft hij niet op en als ik een klein beetje medelijden krijg met zijn smeekbedes, besluit ik om met hem aan te sluiten in de wachtrij. Het blijken de meest verwoestend idiote minuten uit mijn leven te zijn. Niet alleen de wachttijd doet me bijna de broek vullen, maar ook die onheilspellende muziek en het uitzicht op de metershoge toren waarin mensen over de kop worden geslingerd. Ik ben voor het eerst in mijn leven... een heeeeel klein beetje bang.
Wanneer we zitten in de stoeltjes en de enorme armen zich verheffen, knijp ik'm echt.... wat ook de lachende pa merkt. Zijn handen hebben inmiddels inkepingen in het vlees, voortgekomen uit mijn knijpende knuistjes.
Dan plots klinken de oorverdovende spreuken en het gelach van de Incagod..... worden we verder omhooggetakeld langs de enorme rotsen. Met een zwiep worden we drie keer over de kop geslingerd en ben ik attractieangstvrij. Wat een enorme rush is dit. We worden door de immense armen van boven naar beneden gedraaid en ondertussen maken we een flink aantal razendsnelle koprollen. Ik ben dan al lang niet meer bang, eerder duizelig van de duizelingwekkende snelheden waarmee we ondersteboven worden geslingerd. Het draait en raast.... het vuur spuit omhoog.
Met een klap komen we tot stilstand en even later komt er weer een vloer onder onze voetjes omhoog. Wat een enerverende ervaring!
En wat ben ik blij dat ik met pa ben meegegaan en inging op zijn smeekbedes... en, wat ben ik blij met het tientje waarmee hij me heeft omgekocht!

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post846

Phantasialand

Daily newsPosted by Edwin Sat, October 15, 2016 12:24:36
Het was al heel lang in voren gepland en nu eindelijk trekken we oostwaarts voor een bezoek aan Phantasialand in Brühl. Samen met pa en ma al vroeg uit de veren terwijl Robbert al bijna startklaar vanuit de logeerkamer komt wandelen. We zijn er klaar voor!We blijken er zelfs zo klaar voor te zijn dat we nog voor openingstijd van de attracties al in het park rondstruinen. Niks files, niks stremming.... de autobahn was ons vanmorgen goed gezind.
Zo struinen we al vroeg rond in het park waar de attracties pas om 10 uur openen. We hebben de tijd.... tijd om onze koers te bepalen. We willen vooral adrenaline hier. Veel snelheid, dus veel achtbanen. De eerste die we passeren staat op het punt van openen en zodoende sluiten we aan in de wachtrij. Simpel vermaak, boedeltreintje; de Colorado Adventure. Lekker snel en prettig om in de stemming te geraken.... een dikke 7 krijgt'e van mij. Neen, geen wildwaterbaan... het is te fris vandaag. Hoewel de zon vrolijk aan de hemel staat te fonkelen, hebben we noodgedwongen de vesten aangetrokken om de herfstbries het hoofd te bieden. Ik doe dat overigens met pa's jas... want ik vergeet gewoon (bijna traditioneel) mijn vest mee te nemen.... ondanks de heads up van ma. Maar goed, pa's jas zorgt voor een goede bescherming tegen de striemende wind, die gaande de dan zal gaan liggen.Dan zijn wij inmiddels aanbelandt bij de BLACK MAMBA waar de wachtrij voor de frontroe een geringe is. Nog wel... dat zal later anders zijn. Terwijl we wachten wordt er zelfs een tweede trein vanaf de rangeerplaats naar de rails gereden en wanneer deze juist voor ons tot stoppen word gebracht, kunnen we de stoeltjes in. De beugels worden met een sissend geluid gesloten en mijn adrenaline stijgt. Gespannen koppies als we worden opgetakeld... nog meer spanning als we eventjes stillingen... stil....
Dan, plots worden we gelanceerd en schieten we als een pijl uit de poog met hoge snelheid onder de baan langs. De voetjes vrij nemen we een looping en kurkentrekker terwijl we met razendsnel van bocht naar bocht worden geworpen. De snelheid is al net zo hoog als mijn hartslag en ik moet mijn beugel vasthouden om mijn tanden niet vernield naar elkaar te laten groeien.
Wat een rit!
Wat een adrenaline rush!Het is de opmaat voor meer... en meer. Ook de fonkelnieuwe achtbanen in het fonkelnieuwe Klugheim gebied nemen we vandaag onder de loep. Natuurlijk is het genieten geblazen in de lanceerachtbaan TARON die ons met een dikke 100 km per uur over de baan jaagt. De baan slingert en kronkelt door het grillige landschap van het theegebied en liefst 116 kruisingen passeren we met gezwinde spoed. Net op het moment dat je verwacht dat de pret over is, wordt je nogmaals als een raket afgeschoten en gaat het hele feest no eens van start. Het is een schril contrast tot de familieachtbaan RAIK die je op en neer laat suizen over een baan en je heen en weer laat denderen zonder al te veel indruk te maken.
Wat wel indruk maakt is het prachtige gebied waarin de twee nieuwe rides liggen. Ik kijk met open mond naar de geweldige sfeervolle afwerking als we in de wachtrijen aansluiten. Pa en ma nemen het er ondertussen van op het terras waar de Bretzels dus aan onze neus voorbij gaan en de koffie ons oudje op de been houdt. Het werkpaardje is moe, dat lezen we af uit zijn grauwe gezichtje.Vanuit het middeleeuwse Klugheim gaan we verder over het park waar we niet alleen de achtbanen nemen. We laten ons eventjes op het terras neervallen voor een frietje en een bratwurst, geheel volgens van-hoof-in-uitsland-traditie. Uitblazen van de adrenaline stoot en van de heerlijke kennismaking met het fratsenhotel van Tartuffe. Een prettige gekkenhuis waar we via de lift gelijk maar 2 keer onszelf laten verrassen tijdens de wandeling. Toiletten aan het plafond, bedden aan de muur.... kopjes en schoteltjes die om ons heen rammelen, glijbanen en vreemde spiegels. Het is er allemaal en zorgt voor een prettig contrast met de achtbanenrace. Één van de prettigste kennismakingen hebben we indoor met de geweldige muizenjacht in de 3D darkride Maus au Chocola waar ik het samen met Robbert opneem tegen pa en ma, druk schietend met onze zakken chocolade. De muizen knallen we van hun stokje af in de taartenfabriek waar ze huishouden. We winnen, al is het nipt, van paps en mams die met lamme handjes uitstappen en hun aantal hits amper de helft blijkt van Superrobbert!Vanuit de muizenschieterij wandelen we verder en komen we terecht in een nieuwe hoogtepunt, de Winja coasters in Wuze Town. Twee spinning coasters; de FORCE en de FEAR, waarvan we de eerste ook daadwerkelijk het eerst nemen.... samen met mams!
Het zijn twee geweldige achtbanen die je in allerlei bochten wringen en je op onverwachte plekken van links naar rechts doen kantelen in het dikkedonker. De WINJA'S FORCE blijkt de leukste en is de opmaat voor de FEAR. Het leukst van deze achtbanen is natuurlijk het feit dat je ze met zijn vieren in 1 karretje kunt meebeleven, wat het voor mij dubbelpeuk maakt. Ik hoor pa mopperen bij elke scherpe bocht terwijl ma in eindeloze paniekgillen en gegniffel alles meemaakt. Ik heb meer plezier om wat er dan ook achter me gebeurt, dan om de rit zelf!Inmiddels naderen we nu wel de sluitingstijd van het park en we bevinden ons in een oude uithoek van het fantasieland. Om nostalgische overwegingen nemen we dan ook de Hollywood-tour, in het kader van: Nu we er toch zijn. Het is een schaterlachattractie die zijn beste tijd inmiddels al 30 jaar achter zich heeft liggen. De boottocht is dan ook vooral triest nu het verval zich zo zichtbaar maakt. Haaien aan touwtjes, King Kong's kale kop en hangtieten... het is een beetje triest en werkt op de lachspieren. Neen, dan hebben Robbert en ik net iets meer met de binnenachtbaan TEMPLE OF THE NIGHTHAWK, ondanks dat ook deze een beetje veroudert riekt. Het is altijd prettig om in het aardedonker de onverwachte achtbaankrullen te voelen, en het maakt het allemaal net iets leuker wanneer je mag blijven zitten voor wat extra ritjes.
Zo tegen sluitingstijd is dat een feestelijke afsluiting, net als de show op het grote plein. De draken dansen, acrobaten turnen, en voor ons is dit het startsein voor de rit huiswaarts.



  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post845

smaak

Daily newsPosted by Edwin Sat, October 01, 2016 12:22:34
Al veel langer verbaasd mijn pa zich over mijn wijde en wat afwijkende muzieksmaak. Vooral ten opzichte van endere kinderen vaar ik een geheel eigen koers die wars is van de heersende trend. Natuurlijk luister ik ook hippekippenshit en luister ik naar de bekende artiesten van deze tijd. Toch was er altijd al die hang naar de rasartiesten als GUUS MEEUWIS en GERARD VAN MAASAKKERS. De singer songwriters en vertolkers van liedjes die je raken....
Het is nog altijd die afwijkende smaak die ik met mij meeneem naar concerten. Ik vind RACOON te gek, ik hou van BLØF en MISS MONTREAL, en ook NIELSON vind ik top. Daarnaast is er nog altijd de Franse sfeer die geademd word in de chansons die vertolkt worden door ZAZ en MICHAEL MIRO waaraan ik verknocht ben. En dan heb ik het nog niet eens over FRANKIE VALLI & THE FOUR SEASONS natuurlijk. Het is het weidse pallet waaruit ik put en dat vooral aangevuld wordt door muziek uit lang vervlogen tijden.Het FOUTE UUR is mijn favoriete radioshow en inmiddels heeft mams een hele batterij aan songs uit dat oeuvre op een stickie staan in de 500. Onafgebroken is de stroom klassiekers die we meebrullen onderweg. Inmiddels ken ik een aantal van deze plaatjes van achter naar voor en verras ik pa regelmatig door luidkeels mee te blèren met KISS' "I Was Made For Lovin' You", of ik zing uit volle borst mee met RUFUS & CHAKA KHAN's "Ain't Nobody". Het tovert telkens weer een lach op het gezicht van de bestuurder die met stijgende verbazing mijn muziekkeuze goedkeurend volgt.



  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post844

ik krijg ze op een rijtje

Daily newsPosted by Edwin Sun, September 25, 2016 14:13:22
Ik keek ernaar uit, maar nu de het dan eindelijk zover is, krabbel ik voorzichtig terug.
Het zat er al lang aan te komen en omdat iedereen in mijn omgeving gezegend was met een beugel, had ook ik mij al lang verzoend met mijn noodlot. Gezien het feit dat ik mams bovengebit genetisch gezien heb mogen erven, en pa's schuine tandje in mijn onderkaak als familiewapen heb mogen overnemen, was een beugel natuurlijk onafwendbaar.
De twee hoekmannen bovenin zullen namelijk niet komen en mijn tandarts beloofde me jaren geleden al plechtig dat zijn pensionering zou samenvallen met een mooie rij tanden bij mij. Die afspraak lag er al een poos en na een bezoek aan de porto bleek dat die afspraak er nog wel even zou blijven liggen. Er werd niet gestart met het gelijkrichten... tot.... nu!Eindelijk gaan ze de tanden bijeen trekken met de alom bekende ijzerdraad. Mijn afspraak staat en vandaag lig ik dan dan ook in de oncomfortabele stoel bij de orthodontist. De plaatjes worden op mijn ivoor gelijmd en de staalkabel wordt gespannen... gespannen; dat ben ik ook wel een beetje nu het uur U is aangetreden. Spanning die ik uit mijn knuistjes wrijf met mijn Doudou. De trouwe knuffel doet dienst op deze spannende momenten en biedt me houvast.
Toch sta ik al vrij snel weer buiten en was het eerder ongemakkelijk dan vervelend, vooral die stoel. De plaatjes zitten, de draad hangt. Ik ben gebeugeld!

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post843
« PreviousNext »