Fenne's Fentastische Feestje

Fenne's Fentastische Feestje

Zondag in het Zuiden

Daily newsPosted by Edwin Wed, November 09, 2016 16:39:44
Een avondje logeren bij opa ging vooraf aan weer een hoogtepunt in mijn agenda. Een avondje heerlijk kneuteren met opa en Tina en lekker uitluieren voordat pa me oppikt en meeneemt naar mijn thuis.Als we arriveren schiet er al een berichtje op pa's telefoon binnen waarmee Wim aangeeft dat ze onderweg zijn. Met Barbara, Wim en Marith en Mirthe gaan we namelijk naar America toe!Daar, middenin de Peel, ligt America.... de thuishaven van Rowwen Heze. En die laatste, daarvan gaan we het slotconcert van 2016 beleven. Het slotconcert dat als hoogtepunt geldt voor menig overal-dragende agrariër en hun kroost. Het Slotconcert dat het laatste evenement is in de agenda van Jack Poels en zijn mannen en waarmee weer een prachtige jaargang wordt bijgeschreven in de uitpuilende hoogtepuntenpagina's van de Limburgse bijbel der Tex-Mex. Het slotconcert ook waar 3 dagenlang duizenden fans samendrommen om met de band te feesten en waar het bier rijkelijk blijft vloeien.
Ook dit jaar was het 2 dagenlang stijf uitverkocht en drommen op vrijdag en zaterdag de duizenden fans samen om in de gigantische tent het Slotconcert te beleven. Gewapend met een dikke portemonnee, honger en dorst wordt er feest gevierd. De verboden verrékesstiften worden binnengesmokkeld en zullen vele slachtoffers maken onder de vele dronken boerkes en boerinnekes. Het is bijna traditie zoals ook het slotconcert traditie is geworden. Wij parkeren onze auto's op het weiland dat als parkeerplaats dient voor het immense dorp aan tenten dat hier uit de grond is gestampt voor het evenement. De aankleding is feestelijk zoals ook de stemming direct feestelijk is bij de entree, waar pa en ma worden opgewacht door pa's collega Gert. Gert zit in de organisatie van het evenement en zorgde voor kaarten waardoor wij het feest kunnen meevieren. De ontvangst is allerhartelijkst en de verhalen over de voorbije 2 uitverkochte dagen met liefst 16.000 bezoekers zijn om in te lijsten. Er wordt gelachen zoals er de hele dag gelachen zal worden. Pa en Wim hebben de term "Zondag in het Zuiden" verbasterd tot "Zondag in't Zuipen" en dragen hun steentje bij aan de bierconsumptie in het Limburgse land. Hier in 'ons' America is er geen sprake van een 'prohibition' of drooglegging, hier staat de tapkraan onafgebroken open. Pa en Wim gieten de Hertogjes van Jan in hoog tempo weg en klokken rondetijden waarop Sven Kramer jaloers zou zijn. Ma en Babs doen het rustiger aan terwijl ik samen met Marith vooral bezig ben om Mirthe van me af te schudden. Gedrieën zijn we lange tijd gezellig op stap, maar dat kan niet goed blijven gaan, zoals de traditie inmiddels voorschrijft. Tranen rollen en kondigen een afscheid aan waarna ik met mijn vriendin de tent samen verder onveilig maken. Dat doen we tussen de vele kraampjes, maar dat doen we ook voor het podium waar de huisband de zaak opzweept. De huisband die de klassiekers op het publiek afvuurt met muziek die naadloos aansluit bij pa's CD collectie en in den beginne vooral veel boerse gezelligheid veroorzaakte in het Zeilbergsej Apollo tijdens diens hoogtijdagen. Kortom, de sfeer zit er goed in als eindelijk Maan ten tonele verschijnt en het stokje overneemt. De TVOH winnares zweept mijn leeftijdgenoten flink op en zorgt voor een heerlijke dancebeats in de gigantische tent. Hoogtepunt is natuurlijk haar hit "Perfect World" die ze opnam met Hardwell, maar ook de soulclassics zijn niet te versmaden. Heupwiegend werk ik me druk keuvelend door haar optreden en ik vermaak me opperbest.Nog beter vermaken we ons als Ali B en zijn rapclan de bühne betreden voor een prettig optreden. Wij "Rampeneren" voor het podium in de moshpit. Yes R en Brownie zijn ook van de partij en voor een fan zal dit het hoogtepunt van de dag gaan vormen wanneer hij met de 3 rappers op het podium mag paraderen. Onze cola vloeit rijkelijk bij ons zoals het bier overvloedig blijft vloeien bij 23R, het vak waar de neefjes zich verboerderen. Daar sluit ook Gert weer aan om nog meer bier aan te voeren waardoor de mannen er ventjes flink tegenaan moeten. Het wordt met het uur gezelliger en het is duidelijk dat de organisatie een topjaar heeft, zoals ook Gert benadrukt. "Alles voor de verenigingen" sust ze de opmerking van pa dat ze schatrijk moet zijn inmiddels. Er wordt gelachen.... veel en hard.
Dan gaat de verlichting uit en is het tijd voor het hoogtepunt: het slotconcert 2016!
Rowwen Heze betreedt het podium aangemoedigd door een heel leger huppelende en dansende cheerleaders. De hits knallen voorbij in hoog tempo en de sfeer stijft met de minuut. Alle klassiekers dampen voorbij en Jack en zijn mannen zorgen voor een onbekend feest op de bühne en in de tent. De fikse scheut Tex Mex en Zydeco waarmee hun Limburgse krakers zijn doorspekt zetten de tent op zijn kop. Zeker wanneer "Bestel Mar" door de speakers schalt is het hek van de dam en ontploft de tent door de springende mensenmassa. Het is het sluitstuk van het Slot.... de apotheose van de familiedag van dit Slotconcert 2016!
Dit krijgt voor ons zeker een vervolg de komende jaren en Wim en pa reppen zelfs over het huren van een bungalow bij de overburen van Centerparcs. Of het zover komt, durf ik niet te stellen, maar zeker is dat dit voor mij een natuurlijke habitat is waarin ik sinds onze verhuizing naar Deurne bijzonder goed tot mijn recht kom. Ik pas hier perfect en met een varkensstift meer of minder heb ik dan ook geen moeite....



  • Comments(1)//www.middellaan.nl/#post855

nazomeren

Daily newsPosted by Edwin Wed, November 09, 2016 14:33:39
Plots glimt ons land en lacht de zon zich door het herfstachtige wolkendek.
De wolken laten zich verschrikt uiteen drijven door de kracht van de warmte om uiteindelijk op te lossen hoog in de lucht boven onze hoofden. De sporadische wolkenpluimpjes maken plaats voor een strakblauwe Hemel, opgezweept door de kracht van een prettig najaarszonnetje.
Onder die blauwe lucht rijden we door ons prachtige Peellandschap. Een landschap gevormd door hoogveen en heide dat ons omringt aan alle kanten. Een uitgestrekte schoonheid die de grenzen tussen Brabant en Limburg doet oplossen in een uitgestrekte eenheid van schoonheid. De ondoordringbare leemlagen beletten het hemelwater beletten om de grond in te trekken en zorgen voor schier eindeloze sloten welke de vele vennen en plassen en het gebied verbinden. Kleine beekjes meanderen tussen de vlakke veengebieden.... De berkenbomen torenen verloren uit boven het nu zompige land waar de uitgebloeide heide zich in gereedheid brengt om te overwinteren. Het okergele wiegende helmgras en de soorten snavelbies die er voorzichtig heen en weer wiegen completeren een prachtig plaatje. De deining van het gras die in de zon glanzend geel oplicht en door de wiegende deining zorgt voor een zachte gouden waas over het prachtige land.
Om ons heen leeft de Peel op zoals ook de kleuren van het herfstpallet tot leven komen in het kwistig gestrooide zonlicht. De natuur is adembenemend mooi.... de zon doet een extra duit in het zakje.
Wij trekken via de Natuurpoort en de Deurnese Peel in de richting van de oorverdovend mooie Peeldorpjes Helenaveen en Griendtsveen. In die laatste leggen we aan, pal naast het Griendtsveen Kanaal. We steken de oude smalle ophaalbrug over en slenteren over het met grote bomen omzoomde pad langs de vaart. Boven onze hoofden de herfsttooi met kleurrijk loof. Het gouden geel dat scherp afsteekt tegen het bloedrood terwijl de achtergrond gevormd word door het levende groen en de vele tinten bruin van de vergankelijkheid. Om ons heen vallen sporadisch wat bladeren die zich op de wind laten meevoeren naar de aarde. Zo nu en dan doorboort de hard werkende zon de bladertooi om het bladerdek boven ons in lichterlaaie te zetten. Enkele zonnestralen doorboren het kleurrijke loof en de stralen zoeken de aarde: Alsof een hand vol licht door het gebladerte reikt en mijn gezicht aait met warmte streelt de herfstzon mijn wangen.
Bij de T-splitsing met de Helenavaart houden we halt. In alle richtingen strekt de schoonheid zich hier uit. Het rimpelloze wateroppervlak weerkaatst het Hemels blauw en dat als een schilderpallet contrasteert met de kleurrijke herfsttooi van de grote bomen ernaast. Het is een prachtig plaatje dat pa weet te vangen.
Het vormt de achtergrond voor mijn herfstfoto's waarin ik net zo zonnig straal als de omgeving. Terwijl de zonnestralen mijn gelaat aaien en de streek onderdompelen in een surrealistisch pallet van herfstkleuren, richt ik me op de ratelende camera van pa.
De uitkomst is al even magisch als het beeld waarin ik wandel....



  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post854

leergeld

Daily newsPosted by Edwin Sun, October 16, 2016 15:20:32
Na een aantal natuurgebieden te hebben verkend mag ik kiezen waar we naartoe gaan. Dat is niet zo moeilijk, want we reden eerder op de dag voorbij aan het oorlogskerkhof in Ysselsteyn. Het kerkhof waar meer dan 30 duizend Duitse militairen hun laatste rustplaats vonden na de waanzin van een oorlog waarvan wij tot op heden niets geleerd hebben. De duurbetaalde vrijheid wordt nog altijd niet gewaardeerd.
Bij de entree zien we auto's en een touringcar met Duitse kentekens, alsmede een aantal Nederlandse wagens. De Duitse 'toeristen' trekken van kriegsfriedhof nach kriegsfriedhof verteld de buschauffeur. Er zitten nabestaanden in van veel Duitse militairen die zijn gesneuveld in de waanzin van de tweede wereldoorlog. 32.000 egaal grijze kruizen zonder opschmuck staan in de herfstzon in stilte. Meer dan 32.000 jonge levens die werden vernietigd door de hang naar macht van een ander. Met elk leven dat hierdoor verloren ging, verloor een veelvoud aan familie en vrienden een geliefde. 64.000 ouders en 128.000 grootouders verloren een (klein)kind aan de idiotie van de oorlog. Ik ben stil en blijf stil.... Dit is een plek waar ik vaker kom en een plaats waar ik eventjes stilsta bij de lessen die ik aldoor leer uit het leven van mijn ouders en hun grootouders. De lessen over vroeger, de lessen over het heden... de lessen waaruit de politiek nog steeds geen lering heeft getrokken.
"Een Deutscher Soldat" zwijgt een asgrijs kruis en zucht verdrietig.

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post853

grasgraaier

Daily newsPosted by Edwin Sun, October 16, 2016 15:10:46
Het hoge helmgras draagt zaad, en op dat zaad zijn een flink aantal vogeltjes verzot. Het is dus zaak om de vogeltjes te voorzien van dat lekkers en daardoor ben ik druk met opa in de weer. We knippen de lange sprieten en ik sorteer de lange scheuten. De bruine van vorige jaargangen laten we achter, de kakelverse groene scheuten nemen we mee. Het geheel bundelen we samen met Tina, en dan gaat het de auto in.En voor eenieder die het nog niet weet: Tina en ik zijn dikke maatjes. Samen ondernemen we heel wat en we begrijpen elkaar dan ook als gee ander. En samenwerken... dat kunnen we als de beste. Vooral Tina... (ik ietsje minder...)

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post852

van Hoof's boomsloperij

Daily newsPosted by Edwin Sun, October 16, 2016 15:07:20
Liefst 3 stukken prachtige natuur doen we aan deze middag. Limburg en Brabant, liefst de grens van de twee provincies.... we zijn er.
Door het natuurlijke bosbeheer van de laatste paar decennia is een groot deel van de bossen inmiddels vervallen tot drassig gebied, moeras en veen, en wordt het omringd door kreupelhout. In dit kreupelhout is het voor regen heerlijk toeven, getuige de vele paden die door het bos lopen. Veel stammen van jonge aanwas vertonen sporen van reebokken die er hun horens ontdeden van de vacht, en die er hun gespoten achterlieten tijdens de paartijd. Ik spot een hoefafdruk van een jong ree en opa verteld, zoals het hoort. Een lesje over de natuur en over de reebok in het bijzonder. Over hun gedrag en gedragingen, over het hun schuilplaatsen en drinkplaatsen. Tussen pa en opa schieten gniffelend blikken op en neer bij het reepad.
"Vroeger..." verzucht opa.De overblijfselen van vroeger staan nog altijd overeind, althans; in het bos. Veel kreupelhout ligt te vermolmen en vergaat in stilte, overwoekerd door mossen en paddestoelen. Elfenbankjes spot ik veel. Grote.... prachtige elfenbanken die hun sporen in de herfst laten gaan. De zaadsprong is zichtbaar. Ook de vele potzwammen zijn bijna zover en meer dan eens stuift er eentje onder mijn schoenzolen wanneer ik erop trap. Het is de natuur op zijn mooist... nog net niet in haar volle herfsttooi.
Omdat het natuurlijk bosbeheer een proces is van vele jaren, zal ik er op de van Hoofjes-manier een steentje aan bijdragen. Een aantal van die half-vergane stronken delft vandaag krakend en grommend het onderspit en zal kreunend ter aarde storten. De ene valt door een krachtig duwtje, de ander krijgt wat hulp van mijn been waarmee ik de boom zijn waterloo laat vinden. Ik sloop er een aantal, maar dan is het genoeg... we gaan verder.

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post851

markante mikkers

Daily newsPosted by Edwin Sun, October 16, 2016 14:30:12
Niet alleen is de uitleg over alles om ons heen weer uitgebreid, we zijn tevens met een ander doel in het bos belandt. Vanmiddag gaan we de katapulten testen die we onlangs aanschaften. Samen met opa ga ik erop los klappen en zal het elastiek veelvuldig eikels afvuren. De uitleg is kort en bondig. De munitie hebben we inmiddels verzamelt en samen kunnen we alvast wat kogels gaan afvuren om op te warmen. De eikel in het lapje tussen de vingers en de elastiek op spanning brengen.... Met toegeknepen oog richten, vasthouden en adem inhouden.... doel in zicht: VUUR!
Met een klap spat de elastiek tegen het wig van de katapult en wordt de eikel gelanceerd. Dat gaat in het begin nog wat onwennig, maar gaande de middag schiet ik als een volleerd katapulteerder de eikels door de lucht. Waar ze in den beginne nog richtingloos de katapult verlieten, daar schiet ik inmiddels de eikels tegen de bedoelde boom omhoog, waar ze met geweld uiteen spatten op de robuuste bast. Ook in het loof boven onze hoofden spatten de bladderen uiteen als ik een eikel hemelwaarts lanceer. Het is er eentje die we in de verte weer horen dalen waar het ritselende geluid van de bladeren blijk geeft van een inslag. Opa en ik vuren de ene na de andere eikel de wijde wereld in en we schieten op alles dat beweegt. Rex is inmiddels als een wilde achter de eikels aan gestoven, maar keert zonder prooi weer terug.Ook bij het ven schieten we om te kijken wie het verst kan geraken. Opa raakt het eilandje in het midden en ik mis op een haar na. Het ligt dicht bijeen. De projectielen stuiteren zelfs over het water heen zoals ik dat in Frankrijk ook met pa deed met steentjes. Nu gaat het echter een stuk harder, en met ietsje meer geweld.
Met geweld sneuvelt ook de eerste katapult. Deze Chinees kon de spanning dus niet aan en met een fikse tik breekt het wig in mijn handen. Eventjes auw... maar rap weer verder gaan met de lancering van eikels. Opa geeft maar wat graag zijn wapen uit handen.

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post850

opa natuurlijk!

Daily newsPosted by Edwin Sun, October 16, 2016 14:14:10
Het is feest als op mijn pyjamazondag de telefoon gaat....
Aan de andere kant van de lijn Opa, die me vraagt of ik met hem mee wil gaan de bossen in. NATUURLIJK WIL IK MEE!
2 uurtjes later zit ik klaar en stopt Tina met opa voor de deur. Pa gaat ook mee om eens wat foto's te schieten van de interactie tussen mij en mijn natuurheld.
Ik draag mijn opa namelijk op handen. Niet alleen weet hij alles over het leven, hij weet ook ALLES over de natuur en over het leven in de natuur. Wijze lessen die ik volg en met ingehouden adem luister ik naar al die uitleg. Er kan geen scouting of leraar tegenop. Waarom een boom is kaalgeschurkt en het zand ervoor is omgewoeld, de afdruk van een reëenhoef in het zand, een pad dat reëen dagelijks lopen om te gaan drinken... De afdruk van een hazenpoot in vergelijking met een konijnenpoot, de vele vogels en hun kleuren (en namen). Ook de allerkleinste zaken doen hier in het wild terzake. Van de parende waterjuffers en de schaatsenrijders, tot aan de wuivende sprieten gras en de kleine insecten aan toe, alles in de natuur is met elkaar verbonden. Het is survival op zijn Brabants door iemand die als gids de bossen kent als zijn broekzak.

Maar dat niet alleen:
Opa Gerrit is de enige opa die ik nog heb, en dan ben ik maar wat blij dat ik vaak met hem mee mag en nog altijd met hem mee kan. Zijn terrein, wij met zijn tweetjes. Dat is toch iets dat geen enkel kleinkind wil missen?

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post849

trogjespost

Daily newsPosted by Edwin Sat, October 15, 2016 13:06:09
Het is het zoveelste weekend dat paps moet opdraven op zijn werk. De zoveelste keer dat ik hem niet op mijn vrije dagen voor mezelf heb, na een week lang aanschuiven aan tafel waar ik het diner genoot met enkel ma. Pa maakt veel uurtjes en ik zie hem nog nauwelijks. Om hem toch te bereiken heb ik een manier van communiceren gevonden die wellicht ook op zijn werkplek nog voor een lach zal zorgen.... ik plak namelijk berichtjes op zijn voederbak, of stop er iets lekkers in voor tijdens zijn etenspauze.

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post848

onmeugelijk gebeugel

Daily newsPosted by Edwin Sat, October 15, 2016 12:59:36
Ik ben dus hippe drager van een beugel, de modegril onder tieners.
Dat het ding wat knellend zijn pijnlijke werk doet, neem ik voor lief. Wat ik niet voor lief neem is het feit dat het onding telkens weer aan de binnenkant van mijn lippen zit vastgekliefd. Dat is niet alleen pijnlijk, het is ook bizar vervelend. Doffe ellende.
Maar het kan dus nog erger...
De plaatjes zitten solide op mijn ivoor verlijmd, de draad trekt en wringt zichzelf in allerlei bochten om zich te bevrijden uit de beklemmende greep van diezelfde plaatjes. Zo kan het gebeuren dat de draad knapt op een moment dat de orthodontist onbereikbaar weekend viert op de vrijdag!
Dus zit ik met zo'n priemende draad die los is geschoten en zich een weg baant in het tere vlees van mijn lippen. Huis tuin en keuken orthodontist J.H.A. van Hoof-Keunen is op zo'n moment niet de beroerdste en knipt het geheel los. Als jjarenlang draagster van een plaatjesbeugel en beugel BH, heeft ze een bak aan beugelervaring opgebouwd. Als ervaringsdeskundige is de kniptang onmisbaar en zelfs een tweede keer komt het gereedschap van pas, wanneer ook de andere kant het begeeft.
We hebben gelukkig garantie en na een kort bezoek aan de praktijk is het euvel herstelt.

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post847

het Talocan tientje

Daily newsPosted by Edwin Sat, October 15, 2016 12:50:17
Ik zie de attractie en kijk met ingehouden adem toe hoe deze gigantische centrifuge de mensen op en neer slingert en over de kop heen gooit. Vuur spuit omhoog en ook stralen met water komen bij de passagiers voorbij wanneer Mexicaanse spreuken onheilspellend worden uitgesproken en de muziek de sfeer verder doet aanzwellen.
Het is de eerste keer dat ik een rit liever niet maak en ik ben dan ook vastbesloten deze aan me voorbij te laten gaan. Ik voel pa's hand aan me trekken en kijk omhoog. Doodgemoedereerd kijkt de oude man me aan en vraagt me om mee te gaan. Nou, daarover hoef ik niet na te denken: GEEN DENKEN AAN!
Ik sla mijn armen over elkaar en sla zijn aanbod vastbesloten af. Ik gooi het op een bluspoging van paps, maar al snel blijkt dat hij het meent. Hij wil echt in die enorme sapcentrifuge. "Ga maar alleen" pareer ik zijn aanbod nogmaals. Ik ga niet!
Toch geeft hij niet op en als ik een klein beetje medelijden krijg met zijn smeekbedes, besluit ik om met hem aan te sluiten in de wachtrij. Het blijken de meest verwoestend idiote minuten uit mijn leven te zijn. Niet alleen de wachttijd doet me bijna de broek vullen, maar ook die onheilspellende muziek en het uitzicht op de metershoge toren waarin mensen over de kop worden geslingerd. Ik ben voor het eerst in mijn leven... een heeeeel klein beetje bang.
Wanneer we zitten in de stoeltjes en de enorme armen zich verheffen, knijp ik'm echt.... wat ook de lachende pa merkt. Zijn handen hebben inmiddels inkepingen in het vlees, voortgekomen uit mijn knijpende knuistjes.
Dan plots klinken de oorverdovende spreuken en het gelach van de Incagod..... worden we verder omhooggetakeld langs de enorme rotsen. Met een zwiep worden we drie keer over de kop geslingerd en ben ik attractieangstvrij. Wat een enorme rush is dit. We worden door de immense armen van boven naar beneden gedraaid en ondertussen maken we een flink aantal razendsnelle koprollen. Ik ben dan al lang niet meer bang, eerder duizelig van de duizelingwekkende snelheden waarmee we ondersteboven worden geslingerd. Het draait en raast.... het vuur spuit omhoog.
Met een klap komen we tot stilstand en even later komt er weer een vloer onder onze voetjes omhoog. Wat een enerverende ervaring!
En wat ben ik blij dat ik met pa ben meegegaan en inging op zijn smeekbedes... en, wat ben ik blij met het tientje waarmee hij me heeft omgekocht!

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post846
Next »