Fenne's Fentastische Feestje

Fenne's Fentastische Feestje

meestermenner

Daily newsPosted by Edwin Mon, December 26, 2016 14:58:05
Het kerststukje was natuurlijk een prettige knutseltaak die uiteindelijk beschikbaar komt voor het goede doel. Hoewel ik op het allerlaatste moment opa en pa voor mijn karretje spande bleek het noodlot me in deze behoorlijk gunstig gezind. Het kerststukjes-creabea werd namelijk een week later ingezet omdat de juf het voor de verandering eens was vergeten. Kijk; het kan ook anders uitpakken pa!
Het plannen ging me dan weliswaar niet goed af, het mennen daarentegen een stuk beter. Niet alleen spande ik opa voor mijn karretje, ik kreeg het tevens voor elkaar om pa voor me te laten werken. Ik lijk steeds meer op mams....
Mooier nog: ik kreeg het in een week tijd zelfs 2 keer voor elkaar om pa aan de gang te slingeren voor me. Niet alleen met deze vakkentaak.... neen, ook met mijn spreekbeurt wist ik op slinkse wijze de kennis van mijn verdere aan te wenden voor mijn eigen doeleinden. Zijn kennis over de 2e Wereldoorlog en mijn opa in het bijzonder.Mijn vorige spreekbeurt was weliswaar een voldoende, maar k kon het niet verkroppen dat deze niet ging zoals ik zelf zo vurig wenste. Meer dan eens ging ik daarom mopperend met de juf in conclaaf en uiteindelijk resulteerde dat in een nieuwe poging om een spreekbeurt op poten te zetten. En die... die liet ik planmatig natuurlijk op het allerlaatste moment op de rol verschijnen aan de katoenstraat. Ma mopperde, pa gromde... Maar uiteindelijk zat ik met paps samen urenlang achter de computer om een gelikte voordracht in elkaar te zetten, voorzien van de nodige wapenfeiten en curiosa om het verhaal in een mooie vorm te gieten. Het verhaal over de mobilisatie van Nederland tijdens de oorlogsdreiging en de uiteindelijke inval van de Duitsers in Nederland. Het verhaal over de aanval gegoten in het verhaal over mijn overgrootvader, de held van de meidagen 1940 tijdens de aanval van de vijand op Heumen.
Daar aan het Maas-Waalkanaal bleef mijn opa achter om korte metten te maken met honderden Duitse commando's en SS'ers die de brug bij Heumen in handen wilden krijgen. Het verhaal krijgt al snel vorm, geholpen door de verhalen van mijn pa en de onderbouwing uit het nieuw verschenen boek over die inval en aanval. De prezi die ik moet maken komt bijna helemaal van mijn hand en hierin zet ik wat zaken en feiten uiteen. Informatie over de vijand en informatie over zaken uit het verhaal. De hele spreekbeurt maak ik af met een origineel Oorlogs Herinnerings Kruis compleet met de gesp van de meidagen 1940. Die onderscheiding heeft opa Sjef gekregen als beloning al is het een bijzonder karig presentje voor zijn heldenmoed. Ik laat het origineel van hand tot hand gaan en toon ook de beide boeken over mijn overgrootvaders krijgsverrichtingen. Het OHK, dat heb ik uiteindelijk gekregen....

De inzet van mijn pa wordt beloond met een "GOED", en daarmee ben ik de tweede die deze hoogste beoordeling ten deel valt dit jaar. BAM!




  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post862

takkenwerk

Daily newsPosted by Edwin Mon, December 26, 2016 14:34:12
Plannen is niet mijn sterkste kant, verre van zelfs.
Meer dan eens vergeet ik deadlines of vergeet ik... ehm... alles eigenlijk.
Ook deze decembermaand was het weer raak hoor. Als volleerd menner span ik weer mijn omgeving voor het karretje van de vergetingsgezinden.
"Pap, kun jij opa bellen en vragen of hij misschien nog kersttakken heeft voor me?"
Papa kijkt verontwaardigd mijn kant uit als ik verduidelijk dat ik vergeten ben dat ik op maandag kersttakken en ander grut en gerei bij me moet hebben omdat we dan kerststukjes gaan maken met de klas. "Dat is overmorgen, bel zelf opa maar op!" roept pa bars in mijn richting. Ik kijk verveeld op vanachter zijn iPad en roep dat ik straks wel even zal bellen. "Het is al 8 uur Fenne, je moet nu bellen!"...
Als ik me eindelijk heb losgeweekt van het beeldscherm dat tegen mijn hoofd geplakt zit, is er alweer 3 kwartier verstreken en sommeert pa me gelijk te bellen. Ik zucht....
Als opa opneemt vertel ik hem wat ik nodig heb voor school en natuurlijk helpt opa me mee. "Papa komt het straks wel even halen", lach ik en ik neem afscheid.
"Wel verdorie!" klink het vanuit de keuken. "Je gaat het zelf mee halen...", voegt pa er wat boos aan toe. "Okay.... maar je had ook wel kunnen vertellen dat je al gebeld had", voeg ik eraan toe "Dan had ik niet zo voor paal gestaan pap...."
Oh jee... pa is boos!Maar onder de streep slaagde mijn missie natuurlijk wel. Als gediplomeerd luiaard kreeg ik het voor mekaar om pa toch te laten bellen en vervolgens zitten we enige tijd later in de auto om de benodigde groene takkentroep te confiskeren voor mijn kerststukjes.
Wat ik niet verwacht had was dat opa en Tina een snoeischaar hadden klaargelegd zodat ik zelf met opa op pad mocht. Dat was natuurlijk niet de bedoeling al voegt het een extra dimensie toe aan de opa-Fenne eenheid die wij zijn. Als groentjoepers duiken we onder bescherming van het schemerduister de bossen in voor een strooptochtje en takkenhunt. Een uurtje later kom ik verkleumd weer binnen met een grote tas vol dennentakken, hulst, en andere groene kleverige shit vol hars. De dennengeur vult mijn neusgaten en ik kan niet wachten om de hele mieterse bende in mijn klaslokaal om te kieperen om er iets moois van te maken.

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post861

Lidl madness

Daily newsPosted by Edwin Mon, December 26, 2016 13:29:41
Het is de knokkel in mijn hoofd, de typische trekjes van van Hoof. Die momenten die uitblinken in debiliteit en zorgen voor hilariteit. Ik blink erin uit.... zoals ik ook uitblink in het trekken van bekken.Het kan overal en altijd gebeuren. De onvoorspelbaarheid en de onverschilligheid van ons als van Hoofjes. Pa heeft dat, opa lijdt eraan... en ook ik ben een toonbeeld van diezelfde afwijking. Het gebeurde hier in de Lidl. De overburen waar we zo nu en dan binnen schieten als we boodschappen moeten halen, of... als we simpelweg iets vergeten zijn zoals vandaag. Dan doet een hippe brommerhelm wonderen en krijg ik de kolder in de kop.

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post860

hoogtepuntjes

Daily newsPosted by Edwin Mon, December 26, 2016 13:25:52
Het zijn de hoogtepunten van de week. Kleine gezellige uitjes met mams of paps... onaangekondigd of goed gepland. Either way zijn het de gezellige krenten in de pap.
Een woensdagmiddag samen het dorp in en even uitpuffen met een lekkere kop erwtensoep en een saucijzenbroodje. Lekker keuvelen en genieten bij de Hema.Gewoon: omdat het kan!

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post859

Scorpions sting

Daily newsPosted by Edwin Mon, December 26, 2016 13:21:52
Het is de vijftigjarige jubileum tour die de band naar alle uithoeken van de wereld voerde, voor de zoveelste keer in hun carrière. En ik, ik sta er met mijn neus bovenop.
We worden weer ontvangen door de persdame van Semmel die nu een stuk meer rust heeft dan in de catacomben het geval was. De stress is weg en maakt plaats voor de routine bij dergelijke evenementen. Fotografen worden opgevangen en krijgen uitleg over de regels. Het voorprogramma Beyond The Black mag helemaal worden gefotografeerd, The Scorpions slechts 3 nummers. Het is voor pa gesneden koek.
Voor aanvang van de support act worden we meegevoerd door de mensenmassa heen. Helemaal vooraan zijn meerdere security-checks die de meute van de graben scheiden. Als een volleerd bluffer wandel ik mee met de groep en steek ik bij de controleposten mijn lanyard met backstagepasjes triomfantelijk de lucht in. Gefronste blikken vallen me ten deel, maar telkens weer klinkt er een mals-Duits "danke" ten teken dat ik weer een horde heb genomen. Zo sta ik dan plots oog in oog met het enorme podium en sta ik even later tegen de voeten te loeren van de gitarist van de band. Ik sta er met mijn snufferd bovenop en sla het allemaal gade terwijl pa zijne laatjes schiet. Ik heb vooral oog voor de blonde gitarist van Beyond The Black, een echte hunk!Na het voorprogramma worden we afgemarcheerd en herhaalt dezelfde routine zich nogmaals. Deze keer sta ik naast de persdame en kijk ik het concert van de headliner vanaf de zijkant. Het enorme podium is nu volledig ontdaan van doeken en de gigantische lesschermen zorgen voor prachtige visuele effecten. De schermen voorzien het concert van een extra dimensie met filmpjes en beelden van de show zelf. Het is indrukwekkend en de bijna 20.000 bezoekers achter mijn hakken gaan uit hun bol. Het is één groot feest en na 3 nummers sluit pa zich weer bij me aan. Het was heerlijk....Ik neem afscheid van Daniela, de persdame van Semmel. Een dikke knuffel is haar verdiende loon en licht bedremmeld neemt ze die in ontvangst.
Ik kan niet meer stuk bij deze tante... wedden. Want wie weet: heb ik haar in de toekomst nog weleens nodig bij een volgend concert.
We verlaten de arena en wandelen nog even rond op de promenade van het gigantische gebouw. Even een blik werpen in de zaal en dan gaan we huiswaarts. Voordat we thuis zullen arriveren is het immers alweer middernacht, en morgen... is het een normale schooldag.

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post858

Mikkey Dee

Daily newsPosted by Edwin Mon, December 26, 2016 13:05:20
Na een kus en knuffel draaien pa en ik de snelweg op om koers te zetten naar Köln voor het concert van The Scorpions. De ouwe garde van rockers maakte op youtube diepe indruk op me. Niet alleen was het lekker was het lekker stevig, ook de show was indrukwekkend. Het hele podium leek wel één groot beeldscherm te zijn waarin de kleine bejaarde Duitsers op en neer iepen met hun instrumenten.
Wat kan een ritje van 75 minuten lang duren. Zeker wanneer je uitkijkt naar het evenement en als je daarnaast ook nog eens haast hebt. Haast omdat we voorafgaand aan het concert een interview hebben met hun drummer Mikkey Dee.
Er lijkt maar geen schot te zitten in onze rit. Stau, stau und nochmahl stau. Van file naar file, met als apotheose de dichtgeslibde Domstad zelf. Köln is een mierenhoop van mensen en zeker rond het tijdstip dat wij arriveren en het gros huiswaarts wil. In de spits sluiten we dan ook aan om de Zoobrücke over te kunnen steken, die ons naar de andere kant van de Rhein zal voeren. Daar, in de Lanxess Arena moeten we namelijk zijn, en dat blijkt een hele opgave.
We arriveren op tijd, al is het nipt. Auto parkeren en als een dolle naar de ingang.... maar welke?De ingang die pa heeft doorgekregen is onbekend en we worden vervolgens minutenlang van het kästchen nach den mauer geschickt in en rond de enorme arena. Uiteindelijk neemt een hoher pfief van de organisatie ons mee en worden we bij een VIP ingang ontvangen, al mogen we niet naar binnen. Zelfs de organisator die alles heeft geregeld krijgt de onvermurwbare beveiliger niet zover om me te werken. "Rein, das sind nicht die richtingen ausweise und pässe", bromt hij onverbiddelijk. De Semmel-medewerkster rest niets anders dan de hoogste baas te gaan halen die er direct korte metten mee maakt. Even later staan we bij de artiesteningang te wachten.... want ook de band bleek dus vast te hebben gestaan in de enorme files die de stad dagelijks teisteren. Als Kleus en Rudolf eindelijk arriveren groeten beide rockhelden me vriendelijk en kijk ik verbaasd naar paps die ze lijken te kennen. "Waren ze dat?", vraag ik vol verbazing. Pa bevestigd en lacht... "wat'n een kabouters", lach ik. Ik verwachtte namelijk rocksterren... groot en onbenaderbaar! Helden die de hele wereld hebben bereisd. Enorme helden.... maar het blijken normale mensen te zijn. Verwondert loop ik mee met de persagent die ons is toegewezen.
In de hectische backstage area wachten we nog een hele poos wanneer we plots gewenkt worden door de manager. Mikkey is gearriveerd en klaar om ons te ontvangen. En Mikkey, dat blijkt een hele toffe peer te zijn. Één van de allerbeste drummer die de hardrock herbergt en misschien ook wel een van de gezelligste. Omdat het allemaal zo hectisch en turbulent is in de kleedkamer, neemt de drummer wat extra tijd voor ons. "5 minutes only... don't make me laugh... I'll be the one to decide", lacht hij ons toe. Pa stelt zijn vragen en Dee beantwoord ze allemaal op zijn gemak. Ondertussen wordt hij in de armen gevlogen door de oerlelijke zus van gitarist Rudolf Schenker, en krijgt hij een heel pak foto's op zijn bord die hij en passant nog eventjes moet signeren voor het management. Hij lacht. Zijn oog valt op de fotopas van zijn voormalige band Motörhead aan mijn lanyard. Hij glundert en vertelt over zijn bandmakker Lemmy, de rockicoon die hem vorig jaar is ontvallen. Het interview krijgt wat extra lengte en hij verteld over de verschillen en inspiratie. Dan worden we gewenkt ten teken dat de tijd er nu echt op zit voor ons."Picture?" vraagt hij me als hij me naar zich toetrekt en me omhelst. Natuurlijk... "...and a drumstick", stamel ik een beetje schuchter. "Well off course little lady" lacht hij me toe als hij de stok van een handtekening voorziet. Ik schiet ook nog snel een foto van pa samen met Mikkey en nemen we even later afscheid van Dee. We worden door de tunnels onder de arena geleid en halen de pasjes op die we nog nodig hebben voor de show. Mijn dag kan nu al niet meer stuk....

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post857

te geckmann

Daily newsPosted by Edwin Mon, December 26, 2016 12:40:41
Ik keek al een poos uit naar deze dag.
Vanaf het moment dat ik de beelden zag van het live concert van de Duitse rockers The Scorpions, stond het vast: dat wil ik zien!
Vandaag is het dan eindelijk zover, en omdat pa en route werkt brengt mams me naar Transport West in Venlo. Bij Bleckmann stap ik uiteindelijk over in zijn cliosine, maar niet vooraleer we kennis hebben gemaakt met de collegae en papa's werkplek.
Een rondleiding door pa's natuurlijke habitat volgt en ik kijk mijn ogen uit. Het is natuurlijk een stuk kleiner dan de mega-loodsen waar hij voorheen zijn kunstje flikte, maar het is nog altijd immens groot. Onderweg worden ma en ik voorgesteld aan een hele leger collega's die overal vandaan komen om ons te ontmoeten. Meer dan eens wordt pa staande gehouden om vragen te beantwoorden, en ik moet bekennen: pa lijkt alles te weten hier....Het hoogtepunt neem ik heel letterlijk vandaag, want ik ga met een OPT (man-up) helemaal omhoog tot de bovenste lagen van de stelling. Liefst 9 meter hoog hang ik in de machine die op hoge snelheid door de rijen op en neer schiet. Links en rechts van mij zoeft de stelling aan me voorbij. Pa en ma zien er iettiepieterig klein uit van hierboven... Het is alsof ik in een attractie zit in een pretpark... geweldig!
Op weg naar buiten schudden we nog een paar handen en neem ik afscheid van het bedrijf.... en uiteindelijk van mams....

  • Comments(0)//www.middellaan.nl/#post856
« Previous